Landmacht ondersteunt de FWIT

FWIT

F-16 tijdens FWIT 2017

Tussen 24 april tot 7 oktober 2017 volgen 16 F16-vliegers de Fighter Weapons Instructor Training (FWIT) op de vliegbasis Leeuwarden. Zodat ze na de FWIT alles weten over de systemen, de wapens aan boord en de tactieken die nodig zijn. Bovendien worden de cursisten opgeleid om al deze kennis over te dragen op hun collega’s. 

Aan de FWIT nemen dit jaar vijf landen deel: België, Denemarken, Nederland, Noorwegen en Portugal. Deze landen maken deel uit van de European Participating Air Forces, kortweg EPAF. De zeven maanden durende opleiding bestaat uit een theoretisch en een praktisch gedeelte. Tijdens het theoretische deel wordt de al bestaande kennis over tactieken, sensoren en wapensystemen uitgebreid met aanvullende diepgaande systeem- en achtergrond kennis. Want in de praktijkfase van de FWIT ligt de nadruk op de ontwikkeling van instructie en technische vaardigheden tijdens luchtoperaties.

Op 9 november ontvangen 16 jachtvliegers en 4 TWIC graduates de felbegeerde wapeninstructeurs-badge en bijbehorend diploma. Er wordt een kwaliteitsimpuls gegeven aan de EPAF-luchtmachten en aan het herstel van de inzetbaarheid van de Nederlandse Luchtmacht.

FWIT en CAS

Een onderdeel van de FWIT is de Air-to-Surface-fase. Cursisten oefenen het aanvallen op gronddoelen en het ondersteunen van militairen op de grond: Close Air Support (CAS). Ze worden daarbij geholpen door de Joint Terminal Airstrike Controllers (JTAC) die vanaf de grond per radio aanwijzingen aan de vliegers geven over de exacte locatie van de aan te vallen doelen.

Het is noodzakelijk om deze samenwerking in de praktijk te oefenen om maximaal effectief te zijn tijdens een daadwerkelijk inzet. De FWIT-supervisor licht toe: “Close Air Support missies zijn missies waarbij onze vliegers in split second essentiële tactische keuzes moeten maken en mogelijk wapens in moeten zetten. Het is geen geplande vlucht waarbij van te voren duidelijk is wat er moet gebeuren. Er komt erg veel bij kijken om zo’n situatie in vredestijd na te bootsen. Daarom is deze trainingsperiode voor onze vliegers essentieel.”

JTAC in actie

Apache op veilige afstand, FWIT 2017

Boven Emmen, Harlingen en het oefenterrein van de Marnewaard wordt de Close Air Support in de praktijk geoefend. DefensieFotografie Nederland sluit aan bij de oefening op het oefenterrein. Bij de oefening van vandaag ligt het accent op de samenwerking tussen de JTAC, een Apache gevechtshelikopter en F-16 jachtvliegtuigen.

Het JTAC-team van de 43e Gemechaniseerde Brigade laat zijn kunnen zien. Verschillende scenario’s worden geoefend. In basis stuurt de JTAC-team op de grond de luchtaanval aan. Als er ‘iets’ tussen komt dan kan de Apache deze primaire rol overnemen. De F-16 van de FWIT heeft verschillende mogelijkheden om aan te vallen zoals (lasergeleide) bommen en het boordkanon.
Als doel fungeren de huizen en auto’s in het oefendorp. Wat daarbij opvalt is de kleine afstand tussen het JTAC-team en de doelen. Vaak is de afstand minder dan 100 meter. Het kan want de aanvallen zijn met chirurgische precisie en de aanval wordt pas gestart wanneer men 100% zeker is dat het doel juist is geïdentificeerd. We zien dat de ouderwetse afstemming op de kaart belangrijk is. Veel moderner is dat de JTAC live meekijkt met het doelsysteem de piloot. 

Radio

Via de radio worden telkens nieuwe vliegtuigen aangestuurd. Het JTAC-team is geconcentreerd aan het werk. In jargon wordt met de piloten gecommuniceerd, opdrachten worden gegeven en teruggelezen. Want wat is het doel? Waar staan eigen troepen? Hoe vlieg je het aan? Welk wapen wordt gebruikt? Wat is de dreiging? In gedachte zie je de piloot zweten in zijn cockpit: het doel zoeken en aanvallen en tegelijkertijd ook je vliegtuig in de lucht houden en reageren op dreiging.
De aandacht van de JTAC wisselt tussen de kaart, het notitieblok, de radio en elkaar. Teamwork in een hoog tempo. Terwijl er deze keer bij de JTAC geen sprake is van enig vijandelijk vuur of andere dingen die dit vak extreem ‘uitdagend’ kunnen maken…
Kijken ze wel eens op vanaf hun werk? Terwijl ze bezig zijn blijkt er met hun situational awareness helemaal mis. Ze zien meer details in het veld dan ik.

Fotoreportage zonder vliegtuigen?

Onze FWIT-fotoreportage komt zonder vliegtuigen omdat de aanwezige Apache continu op respectabele (=veilige) afstand bleef. Met een bereik van de Hellfire van 8 kilometer is dat ook geen enkel probleem. En de F-16’s? Die bleven op een paar kilometer hoogte. Je hoort ze wel, je ziet ze niet. Tot het (als ontvangende partij) te laat is. En dan heeft het JTAC-team samen met de piloot zijn werk goed gedaan.